អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់

អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់

ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់កើតចេញពីការរួមបញ្ចូលរវាងជំហររាងកាយ ទិសជើងទ្រនាប់ ចំណុចប៉ះបាល់ និងការបន្តចលនារបស់ជើងទាត់ មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ការហាត់ជាប្រចាំអាចជួយបង្កើនភាពស្ថិតស្ថេរ ប្រសិនបើលទ្ធផលត្រូវបានវាយតម្លៃតាមភាពត្រឹមត្រូវនៃការបញ្ជូន។ គោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស សុទ្ធតែផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងរាងកាយ និងបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាន មុនពេលបន្ថែមល្បឿន ឬសម្ពាធពីគូប្រកួត។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង បញ្ជូនទៅគោលដៅតូចៗ ហើយកត់ត្រាលទ្ធផលរាល់វគ្គ ដើម្បីដឹងថាបញ្ហាស្ថិតនៅជំហរ កម្លាំង ឬពេលប៉ះបាល់។

ការបញ្ជូនបាល់ល្អមានតម្លៃជាងការបញ្ជូនបាល់លឿន បើក្រុមមិនអាចរក្សាការកាន់កាប់បាល់បាន។ នៅគេហទំព័រ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ អ្នកអាចស្វែងយល់បន្ថែមអំពីយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការវិភាគការប្រកួត FIFA World Cup 2026 ដោយមើលបច្ចេកទេសជាក់ស្តែងជាមួយទិន្នន័យ មិនមែនតាមការស្មានទេ។

ចង់ចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានដែលអាចអនុវត្តភ្លាមៗ សូមចុចខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ តើវិធីណាធ្វើឲ្យបាល់ត្រង់ជាង?

ចំណុចហាត់	ចម្ងាយចាប់ផ្តើម	គោលដៅសំខាន់	កំហុសដែលជួបញឹកញាប់
បញ្ជូនខ្លីដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង	៣–៥ ម៉ែត្រ	ភាពត្រង់ និងការគ្រប់គ្រង	ជើងទ្រនាប់បែរខុសទិស
បញ្ជូនមធ្យម	៨–១២ ម៉ែត្រ	កម្លាំងស្មើ និងល្បឿនបាល់	ទាត់ខ្លាំងពេក
បញ្ជូនតាមចលនា	១០–១៥ ម៉ែត្រ	ប៉ះបាល់ក្នុងពេលរត់	មិនលើកក្បាលមើលគោលដៅ
បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ	៥–១០ ម៉ែត្រ	សម្រេចចិត្តរហ័ស	បញ្ជូនដោយប្រញាប់ និងមិនបើកខ្លួន
បញ្ជូនប្តូរទិស	១៥–២៥ ម៉ែត្រ	បើកលំហប្រកួត	ប្រើម្រាមជើងជំនួសផ្នែកខាងក្នុង

តារាងនេះបង្ហាញចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមើលរំលង៖ ចម្ងាយមិនគួរត្រូវបានបង្កើន មុនពេលភាពត្រង់នៅចម្ងាយខ្លីមានស្ថិរភាព។ សាកល្បងកំណត់គោលដៅជារង្វង់ទទឹងប្រហែល ១ ម៉ែត្រ ហើយរាប់តែបាល់ដែលចូលក្នុងតំបន់នោះប៉ុណ្ណោះ។ បើអ្នកសម្រេចបានតិចជាង ៧ ក្នុងចំណោម ១០ ដង សូមកុំប្រញាប់បន្ថែមចម្ងាយ ឬប្រើជើងខ្លាំងជាងមុន ព្រោះវានឹងលាក់បញ្ហាបច្ចេកទេស។ ចំណុចសំខាន់មួយទៀតគឺត្រូវប្តូរជើង៖ ហាត់ជើងដែលស្ទាត់ ៦០ ភាគរយ និងជើងខ្សោយ ៤០ ភាគរយ ដើម្បីឲ្យការបញ្ជូនក្នុងការប្រកួតមិនអាចត្រូវអានបានងាយ។ សម្រាប់ការយល់ដឹងបន្ថែម អ្នកអាចមើល មគ្គុទ្ទេសក៍បច្ចេកទេសបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។

ជុំទីមួយ៖ តើជំហរ និងជើងទ្រនាប់កំណត់ទិសបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?

ជំហរត្រឹមត្រូវកំណត់ទិសបាល់មុនពេលជើងទាត់ប៉ះបាល់។ ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅចំហៀងបាល់ប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ ហើយបែរម្រាមជើងទៅកាន់គោលដៅ; បន្ទាប់មកបើកស្មា និងត្រគាកបន្តិចទៅទិសបញ្ជូន ដើម្បីកុំឲ្យរាងកាយបិទផ្លូវជើង។ នេះជាចំណុចដំបូងដែលត្រូវពិនិត្យ ប្រសិនបើបាល់របស់អ្នកតែងតែហោះទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ។

ចាប់ផ្តើមដោយដាក់បាល់នៅលើផ្ទៃរាប ហើយគូសបន្ទាត់ពីបាល់ទៅគោលដៅ។ ឈរពីក្រោយបាល់មួយជំហានកន្លះ រត់ចូលក្នុងមុំតូចប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ ហើយទម្លាក់ជើងទ្រនាប់នៅលើបន្ទាត់នោះ។ ផ្នែកខាងក្នុងជើងទាត់គួរបើកចេញ ដោយកជើងរឹង និងម្រាមជើងបែរឡើងបន្តិច។ ប្រសិនបើជើងទ្រនាប់ស្ថិតនៅខាងក្រោយបាល់ពេក បាល់នឹងមានទំនោរឡើងខ្ពស់; ប្រសិនបើស្ថិតឆ្ងាយទៅមុខពេក បាល់អាចចេញមុនពេលអ្នកគ្រប់គ្រងចំណុចប៉ះ។ ដូច្នេះ សូមឲ្យមិត្តរួមក្រុមថតវីដេអូពីខាងមុខ និងខាងចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យថាម្រាមជើងទ្រនាប់មើលទៅគោលដៅឬអត់។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តល់ធនធានបច្ចេកទេសជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ថា ការគ្រប់គ្រងតុល្យភាព និងទិសរាងកាយជាមូលដ្ឋានសំខាន់សម្រាប់ការបញ្ជូន។

លំហាត់ដំបូងគួរធ្វើជាគូ ដោយដាក់កោណពីរជាច្រកទទឹង ៨០ សង់ទីម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។ បញ្ជូន ១០ ដងដោយមិនរត់ ហើយបន្ទាប់មកបញ្ជូន ១០ ដងក្រោយពេលប៉ះបាល់មួយលើក ដើម្បីកែសម្របការដាក់ជើង។ កុំវាស់តែភាពខ្លាំង; កត់ត្រា “ចូលច្រក”, “ប៉ះគែម”, និង “ខុសទិស” ដាច់ដោយឡែក។ វិធីនេះអាចបង្ហាញថាអ្នកមានបញ្ហាទិស ឬបញ្ហាកម្លាំង ដែលជារឿងពីរខុសគ្នា។ ការហាត់ជាមួយគោលដៅច្បាស់លាស់មានប្រសិទ្ធភាពជាងការទាត់ទៅមកដោយគ្មានការរាប់លទ្ធផល។

ដើម្បីពង្រឹងការយល់ដឹងអំពីជំហររបស់កីឡាករ សូមស្វែងរកការណែនាំបន្ថែមនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជុំទីពីរ៖ តើចំណុចប៉ះបាល់ និងកម្លាំងគួរហាត់ដូចម្តេច?

ចំណុចប៉ះបាល់ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការបញ្ជូនត្រង់ គឺកណ្ដាលបាល់ជាមួយផ្នែករឹងនៃផ្នែកខាងក្នុងជើង ខណៈកជើងត្រូវរក្សាឲ្យរឹង និងមុខជើងបន្តតាមបន្ទាត់គោលដៅ។ ចាប់ផ្តើមពីកម្លាំងប្រហែល ៥០–៦០ ភាគរយ មុនពេលបង្កើនទៅ ៧០–៨០ ភាគរយ។ កម្លាំងខ្លាំងមិនមានន័យថាបាល់ត្រង់ទេ ប្រសិនបើមុខជើងបើក ឬបិទនៅពេលប៉ះ។

ពេលប៉ះបាល់ អ្នកគួរមើលបាល់ ប៉ុន្តែកុំឱនខ្លួនទាំងមូលទៅមុខ។ រក្សាក្បាលនៅលើបាល់បន្តិច ដើម្បីឲ្យទ្រូងមិនលើកឡើង និងបាល់មិនហោះ។ ប្រើចលនាបន្តបន្ទាប់ទៅមុខទៅកាន់គោលដៅ ហើយកុំឈប់ជើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីប៉ះ។ គ្រូបង្វឹកជាច្រើនហៅចលនានេះថា “បន្តតាម” ព្រោះវាជួយឲ្យថាមពលចូលទៅក្នុងបន្ទាត់បញ្ជូន មិនមែនបាត់ទៅចំហៀង។ ចំពោះបាល់ដែលកំពុងរមៀល សូមកែជំហរឱ្យជើងទ្រនាប់ដើរតាមល្បឿនបាល់ មិនត្រូវរង់ចាំបាល់ឈប់ទេ។ ការបញ្ជូនពេលរត់ជាបញ្ហាដែលត្រូវហាត់ដាច់ដោយឡែក ព្រោះមុំនៃរាងកាយ និងពេលប៉ះបាល់ផ្លាស់ប្តូរជានិច្ច។

លំហាត់មានប្រសិទ្ធភាពមួយគឺដាក់គោលដៅ ៣ កន្លែងនៅចម្ងាយ ៥, ៨ និង ១២ ម៉ែត្រ។ បញ្ជូន ៥ ដងទៅគោលដៅនីមួយៗ ដោយប្រើកម្លាំងតិច មធ្យម និងខ្ពស់ រួចប្រៀបធៀបលទ្ធផល។ ចំណុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺកម្លាំងខ្ពស់អាចធ្វើឲ្យបាល់ចេញពីបន្ទាត់ត្រឹមតែ ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ប៉ុន្តែវាមានផលប៉ះពាល់ខ្លាំងនៅពេលបញ្ជូនក្នុងចន្លោះតូច។ ដូច្នេះ សម្រាប់ល្បែងពិត កម្លាំង ៦៥–៧៥ ភាគរយជាញឹកញាប់អាចគ្រប់គ្រាន់ជាងការទាត់ពេញកម្លាំង។ សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស ក៏ផ្តោតលើការអនុវត្តបច្ចេកទេសក្នុងស្ថានភាពជាក់ស្តែង ជាជាងការហាត់ចលនាដដែលៗដោយគ្មានសេចក្តីសម្រេចចិត្ត។

ជុំទីបី៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីរក្សាភាពត្រង់នៅពេលមានសម្ពាធ?

ការបញ្ជូននៅពេលមានសម្ពាធត្រូវការការស្កេនមុនទទួលបាល់ ការបើករាងកាយ និងការសម្រេចចិត្តមុនពេលប៉ះបាល់។ មុនមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនមក អ្នកគួរមើលជុំវិញយ៉ាងហោចណាស់មួយដង ដើម្បីដឹងថាគោលដៅស្ថិតនៅណា និងគូប្រកួតកំពុងចូលពីទិសណា។ ការមើលមុននេះអាចកាត់បន្ថយការប៉ះបាល់បន្ថែមមួយ ឬពីរលើក ដែលជាពេលវេលាដ៏មានតម្លៃក្នុងការប្រកួត។

ហាត់ជាមួយមិត្តបីនាក់៖ ម្នាក់បញ្ជូន ម្នាក់គ្រប់គ្រង និងម្នាក់ទៀតដាក់សម្ពាធដោយមិនចូលប៉ះខ្លាំង។ អ្នកទទួលត្រូវហៅឈ្មោះគោលដៅមុនពេលបាល់មកដល់ ហើយបញ្ជូនក្នុងការប៉ះពីរលើក។ ចាប់ផ្តើមដោយសម្ពាធស្រាល ៥ នាទី បន្ទាប់មកបន្ថែមតំបន់តូច និងកំណត់ពេល ៣ វិនាទីសម្រាប់ការសម្រេចចិត្ត។ កុំចាប់ផ្តើមដោយឲ្យគូប្រកួតចូលដណ្តើមពេញលេញ ព្រោះវានឹងធ្វើឲ្យអ្នកផ្តោតលើការរួចខ្លួន ជំនួសឲ្យការរក្សាបច្ចេកទេស។ លំដាប់ល្អគឺ ភាពត្រង់មុន ល្បឿនបន្ទាប់ ហើយសម្ពាធជាចុងក្រោយ។

ចំណុចដែលគេមិនសូវនិយាយគឺ “គោលដៅបញ្ជូន” មិនតែងតែជាជើងមិត្តរួមក្រុមទេ។ ក្នុងការប្រកួត គោលដៅល្អអាចស្ថិតនៅខាងមុខមិត្តរួមក្រុម ០.៥–១ ម៉ែត្រ ប្រសិនបើគាត់កំពុងរត់។ វាធ្វើឲ្យបាល់ទៅដល់ក្នុងចង្វាក់រត់ មិនបង្ខំឲ្យគាត់ឈប់។ សម្រាប់កីឡាករដែលចូលចិត្តមើលការប្រកួត FIFA World Cup អ្នកអាចសង្កេតឃើញក្រុមដូចជា អាហ្សង់ទីន បារាំង និងអេស្ប៉ាញ ប្រើការបញ្ជូនទៅក្នុងលំហ ដើម្បីរក្សាល្បឿនវាយប្រហារ។ កុំចម្លងល្បឿនរបស់កីឡាករអាជីពដោយផ្ទាល់; ចម្លងវិធីពួកគេស្កេន និងជ្រើសរើសគោលដៅវិញ។

សម្រាប់អ្នកចង់ភ្ជាប់ការហាត់ទៅនឹងការវិភាគការប្រកួត អាចពិនិត្យ វិធីអានស្ថិតិការប្រកួតបាល់ទាត់ និងប្រៀបធៀបចំនួនបញ្ជូនជោគជ័យជាមួយបរិបទនៃការប្រកួត មិនមែនមើលតែលេខមួយគត់ទេ។

បើអ្នកចង់មើលវិធីរៀបចំវគ្គហាត់ឲ្យមានសម្ពាធជាបន្តបន្ទាប់ សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

កំហុសធំៗដែលធ្វើឲ្យបាល់បែរទិស

កំហុសភាគច្រើនមិនមែនមកពីការខ្វះកម្លាំងទេ ប៉ុន្តែមកពីការធ្វើចលនាតូចៗខុសនៅពេលប៉ះបាល់។ ប្រសិនបើបាល់បែរទៅខាងស្តាំជាប់ៗគ្នា សូមពិនិត្យថាមុខជើងបិទពេក ឬជើងទ្រនាប់បែរចេញពីគោលដៅឬអត់។ ប្រសិនបើបាល់ហោះឡើង សូមពិនិត្យថារាងកាយឱនលើបាល់ និងចំណុចប៉ះស្ថិតនៅកណ្ដាលឬទេ។ ប្រសិនបើបាល់រមៀលយឺតពេក កុំប្រញាប់បង្កើនកម្លាំងរហូតដល់ ១០០ ភាគរយ; ពិនិត្យការបន្តជើង និងតំបន់ប៉ះសិន។

• ប្រើម្រាមជើងទាត់៖ ជួយឲ្យបាល់លឿន ប៉ុន្តែភាពត្រង់មិនស្ថិតស្ថេរ។
• ដាក់ជើងទ្រនាប់ឆ្ងាយពេក៖ ធ្វើឲ្យស្មារតីប្រញាប់ និងបាត់តុល្យភាព។
• មើលគោលដៅយូរពេក៖ អ្នកប្រហែលជាខកខានការស្កេនគូប្រកួត។
• បញ្ជូនតែជើងខ្លាំង៖ ក្នុងការប្រកួត គូប្រកួតនឹងបង្ខំអ្នកទៅជើងខ្សោយ។
• បង្កើនចម្ងាយលឿនពេក៖ កំហុសកាន់តែធំ ហើយពិបាកដឹងមូលហេតុពិត។

វិធីដោះស្រាយដែលមានប្រសិទ្ធភាពគឺកែតែអថេរមួយក្នុងមួយវគ្គ។ ឧទាហរណ៍ នៅវគ្គទីមួយផ្តោតលើជើងទ្រនាប់; វគ្គទីពីរផ្តោតលើកជើង; វគ្គទីបីផ្តោតលើការបន្តជើង។ ប្រសិនបើអ្នកកែទាំងបីក្នុងពេលតែមួយ អ្នកនឹងមិនដឹងថាអ្វីបានជួយពិតប្រាកដ។ ថតវីដេអូក្នុងល្បឿនធម្មតា និងយឺត ប្រសិនបើទូរស័ព្ទអាចធ្វើបាន ហើយពិនិត្យតែ ៣ ចំណុច៖ ទិសជើងទ្រនាប់ ទីតាំងរាងកាយ និងមុខជើងនៅពេលប៉ះ។ នេះជាវិធីសាមញ្ញ ប៉ុន្តែផ្តល់ព័ត៌មានជាក់លាក់ជាងការសួរថា “ហេតុអ្វីបាល់មិនត្រង់?”។

តើផែនការហាត់ ២១ ថ្ងៃអាចបង្កើនភាពត្រង់បានយ៉ាងដូចម្តេច?

ផែនការហាត់ ២១ ថ្ងៃអាចជួយបង្កើតទម្លាប់បាន ប្រសិនបើវគ្គហាត់មានគោលដៅវាស់បាន និងមានថ្ងៃសម្រាកសមស្រប។ ក្នុងសប្តាហ៍ទីមួយ ផ្តោតលើការបញ្ជូនខ្លី ៥ ម៉ែត្រ និងជើងទាំងពីរ; សប្តាហ៍ទីពីរ បន្ថែមចលនា និងចម្ងាយ ៨–១២ ម៉ែត្រ; សប្តាហ៍ទីបី បញ្ចូលសម្ពាធ ការស្កេន និងការបញ្ជូនទៅក្នុងលំហ។ កុំហាត់ជាប់គ្នា ២១ ថ្ងៃដោយមិនសម្រាក ព្រោះភាពនឿយហត់អាចធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសខូច និងបង្កើនហានិភ័យរបួសកជើង ឬសាច់ដុំខាងក្រោយភ្លៅ។

ផែនការប្រចាំវគ្គអាចរៀបចំដូចនេះ៖

1. កម្តៅសាច់ដុំ ៥ នាទី ដោយរត់ស្រាល និងប៉ះបាល់។
2. បញ្ជូនទៅច្រក ១០ ដងដោយជើងស្ទាត់ និង ១០ ដងដោយជើងខ្សោយ។
3. បញ្ជូនតាមចលនា ៣ ស៊េរី ស៊េរីនីមួយៗ ៨ ដង។
4. ហាត់ក្រោមសម្ពាធ ៥ នាទី ដោយកំណត់ពេលសម្រេចចិត្ត។
5. កត់ត្រាលទ្ធផល និងបញ្ហាមួយដែលត្រូវកែវគ្គបន្ទាប់។

កំណត់សូចនាករមូលដ្ឋានចំនួនបី៖ ភាគរយបាល់ចូលគោលដៅ ចំនួនការប៉ះបាល់មុនបញ្ជូន និងចំនួនបាល់ទៅដល់មិត្តរួមក្រុមក្នុងជំហានរត់។ អ្នកអាចដាក់គោលដៅ ៨០ ភាគរយសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និង ៦០–៧០ ភាគរយសម្រាប់ការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ។ លេខទាំងនេះមិនមែនជាច្បាប់សកលទេ ប៉ុន្តែជាកម្រិតអនុវត្តដែលធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថាកំពុងរីកចម្រើនឬអត់។ ចងចាំថា ការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវក្នុងការប្រកួតត្រូវគិតទាំងសុវត្ថិភាព ទិសលេង និងទីតាំងគូប្រកួត មិនមែនតែបាល់ចូលច្រកហាត់ប៉ុណ្ណោះទេ។

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកគួរជ្រើសរើសវិធីហាត់ណា?

វិធីល្អបំផុតសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គឺបញ្ជូនខ្លីដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងនៅចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រ រហូតសម្រេចបានយ៉ាងហោចណាស់ ៧ ក្នុងចំណោម ១០ ដង។ សម្រាប់អ្នកមានមូលដ្ឋានរួច គួរបន្ថែមការបញ្ជូនតាមចលនា ការបញ្ជូនទៅក្នុងលំហ និងសម្ពាធកំណត់ពេល។ សម្រាប់កីឡាករដែលត្រៀមប្រកួត សូចនាករសំខាន់ជាងគេគឺការស្កេនមុនទទួលបាល់ និងការជ្រើសរើសគោលដៅ មិនមែនការទាត់ខ្លាំងជាងគេទេ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋានដែលផ្ទុយពីការណែនាំទូទៅគឺ អ្នកមិនគួរហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ដោយផ្តោតលើបាល់តែមួយមុខឡើយ។ បើជើងទ្រនាប់ខុស ទោះអ្នកប៉ះកណ្ដាលបាល់បានល្អក៏ដោយ ទិសនឹងនៅតែខុស; បើអ្នកមិនស្កេនមុន ទោះបាល់ត្រង់ក៏អាចបញ្ជូនចូលជើងគូប្រកួត។ ដូច្នេះ វគ្គហាត់មានគុណភាពគួររួមបញ្ចូល ៤ ផ្នែក៖ បច្ចេកទេស ៤០ ភាគរយ ការគ្រប់គ្រងកម្លាំង ២០ ភាគរយ ចលនា ២០ ភាគរយ និងការសម្រេចចិត្ត ២០ ភាគរយ។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ អាចជួយអ្នកភ្ជាប់ការហាត់បច្ចេកទេសទៅនឹងការវិភាគក្រុម និងស្ថិតិការប្រកួត FIFA World Cup 2026 ដើម្បីឲ្យការរៀនមានបរិបទជាងមុន។

ចាប់ផ្តើមពីគោលដៅតូច វាស់លទ្ធផលជារៀងរាល់សប្តាហ៍ ហើយកែបញ្ហាមួយម្តងៗ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ស្វែងយល់ពីការបញ្ជូនក្នុងប្រព័ន្ធក្រុម សូមចូលទៅកាន់ធនធានបន្ថែមនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថា បាល់ទៅដល់គោលដៅដែលបានកំណត់ ដោយមានទិស ល្បឿន និងកម្ពស់សមស្រប។ វាមិនមានន័យថាបាល់ត្រូវរមៀលជាបន្ទាត់ត្រង់គ្រប់ពេលទេ ព្រោះការបញ្ជូនទៅក្នុងលំហអាចត្រូវដាក់មុខមិត្តរួមក្រុម។ ចំណុចសំខាន់គឺបាល់ត្រូវទៅដល់កន្លែងដែលជួយឲ្យការលេងបន្តមានប្រសិទ្ធភាព មិនមែនគ្រាន់តែចូលចំជើងប៉ុណ្ណោះ។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ដោយចាប់ផ្តើមពីអ្វី?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងដាក់គោលដៅទទឹងប្រហែល ៨០ សង់ទីម៉ែត្រ។ ហាត់ ២០ ដងក្នុងមួយវគ្គ ដោយបែងចែកជើងស្ទាត់ និងជើងខ្សោយ រួចរាប់បាល់ដែលចូលគោលដៅ។ នៅពេលសម្រេចបាន ៧–៨ ដងក្នុងចំណោម ១០ ដងជាបន្តបន្ទាប់ ទើបបង្កើនចម្ងាយ ឬបន្ថែមចលនា។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង និងម្រាមជើងខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងផ្តល់ផ្ទៃប៉ះធំ និងភាពត្រង់ល្អជាង ខណៈម្រាមជើងអាចបង្កើតល្បឿនភ្លាមៗ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្រងទិសពិបាកជាង។ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងការរក្សាបាល់ គួរប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងជាចម្បង។ ម្រាមជើងសមស្របជាងសម្រាប់ស្ថានភាពបន្ទាន់ ដូចជាការបញ្ចេញបាល់ពីតំបន់គ្រោះថ្នាក់ មិនមែនជាជម្រើសមូលដ្ឋានសម្រាប់ការហាត់ភាពត្រង់ទេ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់តែងតែបែរទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុជាញឹកញាប់គឺជើងទ្រនាប់មិនបែរទៅគោលដៅ មុខជើងប៉ះបាល់បើក ឬបិទពេក និងរាងកាយបាត់តុល្យភាព។ ថតវីដេអូពីខាងមុខ ដើម្បីពិនិត្យទិសម្រាមជើងទ្រនាប់ និងថតពីខាងចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យទីតាំងរាងកាយ។ កែតែចំណុចមួយក្នុងមួយវគ្គ ហើយប្រើគោលដៅដដែល ដើម្បីដឹងថាការកែប្រែបានជួយឬអត់។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ ការហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេល ២០–៣០ នាទី គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការកែលម្អជាបន្តបន្ទាប់។ ទុកថ្ងៃសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់មួយថ្ងៃ បើមានអារម្មណ៍ឈឺកជើង ជង្គង់ ឬសាច់ដុំខាងក្រោយភ្លៅ។ គុណភាពនៃការប៉ះបាល់ និងការកត់ត្រាលទ្ធផលសំខាន់ជាងការហាត់យូររហូតដល់រាងកាយនឿយហត់។

សំណួរ៖ តើអាចហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់តែម្នាក់ឯងបានទេ?

ចម្លើយ៖ អាចហាត់តែម្នាក់ឯងបាន ដោយប្រើជញ្ជាំង កោណ និងគោលដៅសម្គាល់ ប៉ុន្តែការហាត់ជាមួយមិត្តរួមក្រុមចាំបាច់សម្រាប់ការសម្រេចចិត្ត និងសម្ពាធ។ ប្រើជញ្ជាំងសម្រាប់បញ្ជូនត្រឡប់ ៥០–១០០ ដង ដោយផ្លាស់ប្តូរជើង និងមុំបញ្ជូន។ បន្ទាប់មកបន្ថែមមនុស្សម្នាក់ឲ្យដាក់សម្ពាធស្រាល ដើម្បីភ្ជាប់បច្ចេកទេសទៅនឹងស្ថានភាពប្រកួតពិត។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ជួយអ្វីខ្លះក្នុងការប្រកួត?

ចម្លើយ៖ វាជួយរក្សាការកាន់កាប់បាល់ បន្ថយការបាត់បាល់ និងបង្កើនល្បឿននៃការផ្លាស់ប្តូរពីការការពារទៅការវាយប្រហារ។ បាល់ដែលមានកម្លាំង និងទិសត្រឹមត្រូវធ្វើឲ្យមិត្តរួមក្រុមអាចប៉ះបាល់បន្តបាន ដោយមិនចាំបាច់ឈប់រត់។ ទោះយ៉ាងណា ភាពត្រង់ត្រូវប្រើជាមួយការស្កេន និងការជ្រើសរើសគោលដៅ ព្រោះការបញ្ជូនត្រង់ទៅកាន់តំបន់ដែលមានគូប្រកួត ក៏អាចបង្កើតគ្រោះថ្នាក់ដល់ក្រុមខ្លួនឯងដែរ។